زاده :۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ ‏(۶۹ سال) اتاوا، ایلینوی
نام دیگر:ترنس فردریک مالیک
ملیت:آمریکایی
زمینه فعالیت:کارگردان

ترنس «تری» مالیک (به انگلیسی: Terrence Terry Malick)‏ (زاده ۳۰ نوامبر۱۹۴۳) کارگردانسینمایآمریکایی و استاد فلسفه دانشگاه ام آی تی است.


زندگینامه


ترنس مالیک متولد ۱۹۴۳ در واکوایالات متحده آمریکا. سینماگری گوشه گیر و به شدت منزوی کهفیلمهای طبیعت گرایش از او یک شاعر سینمایی استعلایی ساخته است پدر ترنس مالیک یک مدیر شرکت نفتی و آشوری تبار بود.
او پس از مدتی کشاورزی و کارگری در چاه های نفت تگزاس و اوکلاهاما، در رشته فلسفه در دانشگاه های هاروارد و آکسفورد تحصیل کرد. سپس چند صباحی فلسفه درس داد و روزنامه نگاری کردو در انجمن فیلم آمریکا سینما خواند در ۱۹۷۳ نخستین فیلمش، برهوت را کارگردانی کرد، حکایت عشق زن و مرد جوانی که پشت هم جنایت هایی مرتکب می شوند. فیلم به خاطر تصویر گری چشمگیرش که به تابلوهای <<طبیعت بی جان>> شباهت دارد، معروف است. بین دومین و سومین فیلمش، روزهای بهشت ۱۹۷۸، داستانی عاشقانه در سالهای آخر قرن نوزدهم و خط قرمز باریک ۱۹۹۸، ماجرای نبرد گودال کانال <<جنگ های جهانی دوم>> بیست سال فاصله افتاد. هر دو این فیلم های به گونه ایی بارز، شگفتی مالیک را نسبت به ذات بشری و ماهیت هستی، نشان می دهد. وی سپس سالها کار در سینما را رها کرد و به تدریس در فرانسه پرداخت. آخرین فیلمش درخت زندگی برنده جایزه نخل طلا از شصت و چهارمین فستیوال کن فرانسه شد عده ایی فیلم را تحسین برانگیز و عده ایی با آن مخالف بودند اما بهر حال امسال رابرت دونیرو رییس هیئت داوران بخش مسابقه کن نخل طلا را به ترنس مالیک که مثل گذشته در مراسم حضور نداشت و اصلاً عجیب نبود اهدا کرد، مالیک هیچ گاه در برابر چشم رسانه ها قرار نمی گیرد.
او در طول چندین دوره کار سینمایی، فقط یک فیلم کوتاه و پنج فیلم بلند سینمایی ساخته است. بسسیاری از منتقدان سینما، کارهای او راشاهکار می دانند. به خصوص دو کار زمین های لمیزرع و روزهای بهشت.
مالیک برای فیلم خط باریک سرخ نامزد دریافت جایزه اسکار در دو رشتهٔ بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی شده است. کارهای او غالباً در زمرهٔ فیلمهای طبیعت محور وکارگردانی او نیز به عنوان سبکی متفکرانه و دقیق قرار می گیرد. نکتهٔ حائز اهمیت دیگر اینکه او در طول ۳۲ سال تنها ۵ فیلم ساخته است.



ترنس ماليك يكي از معماهاي بزرگ سينماي معاصر است. ماليك در عصر طلايي فيلمسازي آمريكا در دهه 1970 آمد و با شيوه داستان پردازي خاص خود حس زيبايي را از روي پرده سينما به تماشاچي القا كرد. چيزي شبيه به يك رويا و فيلم هاي او تم هايي چون عشق و مرگ را با استادي و دقت به تصوير ميكشد.

در بازگشت به آمريكا ژورناليست شد و براي نشريات بزرگي چون «لايف» «نيوزويك» و «نيويوركر» فعاليت ميكرد.زماني كه ماليك سمت پروفسور فلسفه را داشت براي يك دوره فيلمسازي آكادميك ثبت نام كرد.در سال 1969 او در اولين كلاس تكميلي در مركز انستيتو فيلم آمريكا براي دانشجويان پيشرفته پذيرفته شد و هزينه تحصيل خود را با بازنويسي فيلمنامه هايي چون «هري كثيف» و «رانندگي كن» تامين ميكرد.ماليك بعد از پايان دوره تكميلي خود در انستيتو فيلم آمريكا با فيلم كوتاه دوازده دقيقه اي سال 1972 با عنوان «لانتون ميلز» اولين اعتبار فيلمنامه بلند خود را براي «كيف پول» استوارت زونبرگ بدست آورد.

در همان سال او تهيه كنندگي اولين تجربه كارگرداني خود يعني «زمين هاي بد» را بعده گرفت.ماليك پيشنهاد همه استوديو ها را رد كرد و با حمايت و پشتيباني گروهي از سرمايه داران كوچك و با استفاده از بازيگراني گمنام با بودجه اي كمتر از 350 هزار دلار فيلمبرداري پروژه خود را آغاز نمود .فيلم او كه داستاني در دهه 1950 بود در سال 1973 تكميل شد. پروژه بعدي خيلي زود شروع نشد و به جز فيلمنامه «در آمد نامشروع»(1974) جك استوارت كه با امضاي ديويد ويتني نوشته بود پنج سال سكوت كرد.سرانجام در سال 1978 با «روزهاي بهشت» تحسين منتقدان را برانگيخت. اين فيلم با تصويربرداري زيبا و بي نقص نستور آلمندروس (كه براي هيمن فيلم جايزه اسكار گرفت) قصه گندم كاران تگزاس در آغاز قرن جديد و مرثيه اي براي براي گذشته آمريكا بود. بعد از نمايش اين فيلم ماليك جايزه بهترين كارگرداني فستيوال كن را گرفت. در پاريس ماند بدون اينكه بخواهد با شهرت فيلم هاي گذشته اش زندگي كند يا امكان ساخت فيلمهاي آينده اش را داشته باشد. سرانجام بعد از دو دهه سكوت در سال 1997 ماليك با اقتباسي از رمان جيمز جونز «خط قرمز باريك»بازگشت خود را به سينما اعلام كرد. در سال 1998 او نامزد جايزه اسكار بهترين كارگرداني و بهترين فيلمنامه اقتباسي شد. اين فيلم با تصاوير زيبايي از روز هاي بهشت تماشاچيان را متقاعد كرد. گر چه ماليك سال ها از هاليوود دور بود اما در اين سال هاي سكوت هرگز ذوق هنري خود را از دست نداد. هفت سال بعد فيلم ديگر ماليك كه يك درام تاريخي با عنوان «دنياي جديد» بود بار ديگر تحسين مردم و منتقدان را برانگيخت.

«درخت زندگی» (2011) فیلم اخیر مالیک است. یک فیلم برجسته با محتوای کیهانی و بر مبنای نظمی جاه طلبانه که در آن ترنس مالیک با دوربین سرمست کننده و افکار خود کارش را به اوج می رساند. عده ایی فیلم را تحسین برانگیز و عده ایی با آن مخالف بودندفیلم «درخت زندگی» آخرین ساخته ترنس مالیک را به سختی می توان در یک چارچوب خاص تعریف کرد یا حتا خلاصه ی داستانش را بازگفت. از یک طرف با یک اتوبیوگرافی روبرو هستیم: زمان و محل وقوع داستان منطبق است بر زندگی فیلمساز. برادرِ علاقمند به موسیقی و به طور ویژه گیتار، قرینه ی برادر کوچک مالیک است که نابغه ی گیتار کلاسیک و شاگرد آندره سگویا بود و با مرگی مشکوک به خودکشی جان باخت . موضوع سینمای هایدگری که در فیلم های پیشین مالیک از جمله «خط قرمز باریک» وجود داشت در این فیلم هم به وضوح قابل پیگیری است






فیلم ها





منابع:
#ویکی پدیا
#مجله فرهنگ و سینما