نام:شاهرخ/اس ار کی/کینگ خان
تاریخ تولد:۲/نوامبر/۱۳۶۵
قد:۱،۷۵
محل تولد:دهلی نو،هند
نام مادر:فاطیما بگوم
نام پدر:تاج محمد
خواهر یا برادر:یک خواهر به نام شهناز
فرزندان:۲ تا یک دختر به نام سوهانا و یک پسر به نام ارین
وضعیت تاهل:متاهل
نام همسر:گوری خان
دین:اسلام



معرفی کوتاه:


دوم نوامبر 1965 در مركز پرستاری تالوار در دهلی*نو، یه اتفاق خیلی معمولی افتاد. مثل خیلی از نوزادان تازه به دنیا اومده، من هم موقع تولد با مشكل بندناف مواجه شدم، یعنی بند نافم دور گردنم پیچیده شده بود! پرستارها می*گفتند لطف خدا و شانس خوبم بوده كه زنده موندم و این تنها چیزیه كه پدر و مادرم در مورد تولدم بهم گفتن. ما در محله «راجیندرناگار» زندگی می*كردیم. حتی دقیقا یادمه كه شماره ساختمون*مون اف – 442 بود. روزهای دبستانم دقیق یادمه، مدرسه*مون درست كنار خونه*مون بود. بعد از اون، تحصیلات متوسطه رو در دبیرستان كلمبیا شروع كردم كه خیلی دبیرستان منظم و دقیق و یكی از مدرسه*های رده بالای دهلی بود. روز اول مدرسه دقیقا یادمه كه خانمی به اسم «بالا» با من مصاحبه كرد و ازم پرسید شغل پدرم چیه. اون زمان پدرم در كار حمل و نقل بود و مدام با ماشین و كامیون و... كار می*كرد و یك شركت حمل و نقل داشت. منم اینقدر می*دونستم كه هر كسی با وسایل حمل و نقل سر و كار داشته باشه، راننده *است و برای همین گفتم پدرم راننده* است!

برای رفتارمون و نمره*های امتحانی*مون بهمون ستاره*های سیاه و طلایی می*دادند. اگه پنج ستاره سیاه می*گرفتیم توسط خانم معلم تنبیه می*شدیم! از اون*جا كه من بچه شیطونی بودم خیلی تنبیه شدم! دلم می*خواست چنین تنبیهاتی الانم برام وجود داشت! وقتی به گذشته نگاه می*كنم می*بینیم چیزی كه اون موقع تنبیه به چشم می*اومد، خیلی هم مفید بود! در كل، روزهای مدرسه*ام خیلی خوب بود. خیلی تنبیه می*شدم و خیلی هم مجبورم می*كردن كنار تخته سیاه بایستم.
معلم*مون مجبورم می*كرد شنا كردن رو یاد بگیرم. اون منو به زور توی استخر می*انداخت و انتظار داشت در حالی كه یه عالمه آب توی چشم و حلقم جمع شده، دست و پا بزنم و خودمو نجات بدم. هنوزم شنا كردن و اون معلمم رو كه اون*جوری تنبیهم می*كرد دوست ندارم! در مدرسه، فوتبال رو خیلی دوست داشتم. الكترونیك درس مورد علاقه*ام بود و همیشه هم بیشترین نمره رو در این درس می*گرفتم. توی ریاضی خیلی ضعیف بودم و حتی هنوزم با اعداد مشكل دارم! تا حدی كه وقتی كسی بهم شماره تلفنی رو می*ده باید چندین بار بپرسم و برام تكرار كنن تا بتونم روی كاغذ بنویسمش!
در كالج هم فوتبال، كریكت و هاكی رو ادامه دادم. در حالی كه دلم می*خواست در ورزش جدی كار كنم ولی مشكل كمرم و درد زانوهام بهم اجازه نمی*داد و این زمانی بود كه اولین سریال*های تلویزیونیم، فاوجی و دیل دریا رو بازی كردم. درسم رو برای فوق*لیسانس رشته ارتباطات در مركز علمی جامیا میلیا اسلامیا ادامه دادم كه در مورد فیلمسازی و روزنامه*نگاری بود. سال اول رو خیلی خوب تموم كردم و خیلی هم در اون رشته موفق بودم چون همیشه عاشق ساختن فیلم*های تبلیغاتی بودم اما مدیر كالج از این*كه به جز كالج كارهای متفرقه زیادی هم می*كردم خوشش نیومد، یه روز بهم گفت چون غیبت زیاد داشتم نمی*تونم در امتحانات پایان ترم شركت كنم. حضور غیاب سر كلاس مسئله بزرگی نبود چون من به جاش پروژه*های اضافی به دانشگاه تحویل داده بودم. من هم تصمیم گرفتم از اون كالج بیرون بیام و فیلمسازی رو در حد حرفه*ای یاد بگیرم و فقط وقتی به اون كالج برگردم كه ازم دعوت كنن به عنوان استاد مهمان براشون كلاس فیلمسازی بذارم!


خانواده

پدرم، «میرتاج محمد»، ده سال بزرگ*تر از مادرم «فاطیما» بود. لیسانس حقوق و فوق*لیسانس علوم انسانی داشت و به شش زبان فارسی، سانسكریت، پشتو، پنجابی، هندی و انگلیسی تسلط داشت. پدر هیچ وقت سر من و خواهرم فریاد نزد، اما مادرم چرا.

پدر كارهای مختلفی می**كرد، او یك تجارت موفق مبلمان داشت و سپس وارد كار حمل و نقل شد. 51 سال بیشتر نداشتم كه او مرد، پس از مرگش مدتی به لاهور در پاكستان رفتیم، اما دوباره به هندوستان بازگشتیم.
مادر من در حیدرآباد متولد شد، او زنی زیبا بود. پدرم هم بی*اندازه خوش*تیپ. اولین ملاقات اتفاقی*شون باعث شد كه اونها عاشق هم بشن. مادرم در یك تصادف اتومبیل، صدمه دید و به خون نیاز داشت. پدرم خیلی اتفاقی به بیمارستان رفته بود تا خون اهدا كنه، در همین مدت، كمك پدرم باعث نجات مادرم شد و اونها عاشق هم شدند. اگرچه پدرم 11 سال از مادرم بزرگ*تر بود، اما خانواده مادرم كه نجات دخترشون رو مدیون او می*دیدند، این مسئله را نادیده گرفتند.احساس می*كردم خواهرم «شهناز» به پدر و مادرم نزدیك*تره چون به هر حال شش سال بزرگ*تر و بچه اول بود. آن زمان كه من به دنیا آمدم، پدرم یك سرمهندس بود و مادرم در یك دفتر درجه یك قضایی، مددكار اجتماعی بود. او در آكسفورد تحصیل كرده و جزو زنان مسلمان هندی محسوب می*شد كه تا این حد به موفقیت رسیده بود. او برای مدتی طولانی دستیار قاضی بود و به بزهكاری نوجوانان رسیدگی می*كرد. خواهرم شهناز یك دختر تحصیل كرده است، دوره*های مدیریت را گذرانده و سابقا به عنوان مدیر برای شركت «یادمان ایندراگاندی» كار می*كرد. او فوق*لیسانس را در روان*شناسی گرفته است. مرگ پدر و مادرمان بی*اندازه روی او تاثیر گذاشت، من جوان*تر بودم، بنابراین فكر می*كنم زودتر از حالت مرگ پدرم بیرون آمدم. او تنها رشته ارتباطی* من با والدینم است، من پدر و مادرم را در وجود او می*بینم، همیشه به او می*گویم: «تو عین مامان هستی!» حتی وقتی كه آماده خشم است. هرگاه غمگین هستم تنها به بالكن می*روم و گریه می*كنم و می*دانم او از جایی به من نگاه می*كند، چون نمی*توانستم آنچه هستم، باشم، مگر این*كه مورد دعاهای خیر او قرار گرفته باشم.
ازدواج

نام همسر من «گوری» است، پدر و مادر گوری به شدت مخالف ازدواج*مان بودند. مادرش تهدید كرده بود كه خودكشی می*كند! یه بار من با یه قیافه دیگه به تولدش رفتم! اسمی رو به كار بردم كه تو سریال فاوجی صدام می*كردن، ولی وقتی اونا منو شناختن جهنمی به پا شد! اونا یه خونواده پنجابی خیلی اصیل هستن. منو از همه اعضای خونواده*ش ترسونده بودن. مجبور بودم دل تك*تك اعضای خونواده*شو یكی یكی به دست بیارم. با یكی از دایی*هاش كه پشت تلفن حرف زدم بهم گفت: به خواهرزاده من نزدیك نشو وگرنه...! ولی بعد كه دیدمش دیدم خیلی مهربونه! پسرخاله*هاشو با خودم می*بردم تفریح، كم*كم همه*شون ازم خوش*شون اومد و بهم امیدواری **دادن كه پدر و مادر گوری رو راضی می*كنن، ولی اونا قبول نمی*كردن... گوری توی خونه حبس شده بود! همیشه به من می*گفت:

: شاهرخ تو مامان بابای منو نمی*شناسی... تو خیلی همه چیزو ساده می*گیری! و من همیشه بهش می*گفتم: همه چیز درست می*شه...! ده سال دیگه به همه این روزا می*خندیم...! و این دقیقا كاریه كه الان می*كنیم! بعضی شب*ها كه می*شینیم و درباره گذشته فكر می*كنیم، حسابی می*خندیم...
یه بار گوری حسابی قاطی كرد!! فكر می*كرد من با غیرتی كه دارم اذیتش می*كنم! راست می*گفت، یه زمانی بود كه من خیلی روی گوری حساسیت نشون می*دادم... اینا به خاطر این بود كه زیاد همدیگه رو نمی*دیدم. اما اون نتونست تحمل كنه. این بود كه سال 1989 منو ول كرد و بدون این*كه بهم بگه با دوستاش اومد بمبئی. وقتی فهمیدم حسابی قاطی كردم! روز قبل از این*كه بره، اومد پیشم. اون روز تولدش بود و من اتاقمو با یه عالمه بادكنك تزئین كرده بودم و كلی هم كادو براش خریده بودم. وقتی اتاقمو دید خیلی گریه كرد. من فكر كردم به خاطر ناراحتیه زیادیه كه خانواده*ش بهم وارد می**كنن، ولی بهم نگفت كه می*خواد بره... وقتی فهمیدم رفته، به مادرم گفتم. اون بهم گفت برم و دختری كه دوستش دارم رو برگردونم. بهم ده هزار روپیه داد و من با دوستام اومدم بمبئی دنبالش. چند روز مدام دنبالش *گشتیم، شب*ها هم مجبور بودیم تو خیابون كنار ساحل هتل تاج بخوابیم! همه جا رو دنبالش گشتیم به خصوص ساحل*ها. گوری عاشق ساحل بود. پول*هامون تقریبا تموم شده بود، مجبور شدم دوربینم رو بفروشم. من قیافه گوری رو برای مردم توضیح می*دادم، به همه می*گفتم یه دوسته و گمش كردم. همه جا رو گشتیم تا این*كه یه بار یكی ما رو برد به یه ساحل خصوصی. رفتیم توی ساحل... و گوری اون*جا بود! ایستاده بود توی آب، با دیدن هم گریه كردیم. اون موقع بود كه فهمیدم بی*دلیل حساسیت نشون می*دادم. همین طور فهمیدم كه هیچ*كس بیشتر از من نمی*تونه گوری رو دوست داشته باشه و این بهم اعتماد به نفس خیلی زیادی داد.
وقتی تصمیم گرفتیم ازدواج كنیم قبلش از خونه خاله گوری به پدر و مادرش زنگ زدیم و بهشون گفتیم كه ما ازدواج كردیم! خیلی عصبانی شدن. مادرش غذا خوردنو گذاشت كنار. وضع خونه*شون حسابی ریخته بود به هم. رفتم كه پدرشو ببینم، احساس گناه می*كردم. وقتی باهاشون صحبت كردم فكر می*كنم چاره دیگه*ای نداشتن جز این*كه قبول كنن. الان می*تونم احساس پدر مادر گوری رو درك كنم، اونا یه خونواده 15 نفری سفت و سخت پنجابی بودن كه گوری جوان*ترین*شون بود. تصور كنین كه اون بگه می*خواد با یه پسر با یه دین دیگه، با یه فرهنگ و رفتار دیگه با یه شغل متفاوت ازدواج كنه... هیچ نقطه مثبتی برای من نبود. اونا رو سرزنش نمی*كنم. اونا حتما فكر می*كردن می*تونن شوهر خیلی بهتری برای دخترشون پیدا كنن. ما هیچ وقت نمی*خواستیم كاری برخلاف خواسته خونواده*هامون بكنیم. فكر فرار حتی یه بارم هم به سرمون نزد اما مطمئن بودیم كه حتما با هم عروسی می*كنیم...وقتی كه من، پدر و مادر گوری رو دیدم اصلا روی زبونم نمی**اومد بگم: «من دخترتونو دوست دارم!» به نظرم خیلی احمقانه می*اومد! به خاطر این*كه من هیچ وقت نمی*تونستم گوری رو بیشتر از اونا دوست داشته باشم. اونا گوری رو به دنیا آورده بودن و بزرگش كرده بودن. عشق من هیچ وقت نمی*تونست جانشینی برای عشق اونا باشه...
مراسم ازدواج*مون هم به رسم مسلمونا برگزار شد. ما می*خواستیم یه مراسم ساده داشته باشیم. پدرو مادر گوری آخر شب وقتی گوری نشست توی ماشین شروع كردن به گریه كردن، بعد همه خونواده*ش هم شروع كردن به گریه كردن. منم كه دیدم این*جوریه خیلی جدی گفتم: اگه اینقدر ناراحتین، می**تونین دخترتونو پیش خودتون نگه دارین، من می**آم می*بینمش و می**رم!
در مورد بچه*هام، دلم می*خواد پسرم تا 16 سالگی حسابی شر و شلوغ باشه كه بتونه بعد از اون پسر خوبی باشه! موقع به دنیا اومدن «آریان»، حال گوری خیلی بد شد. زایمانش خیلی خطرناك بود. اون موقع من فقط می*خواستم گوری سالم بمونه، اجازه هم دادم اگه خیلی وضع وخیم شد اول گوری رو نجات بدن... ولی الان همه چیز آریان... آریان... آریان...!!
درباره دخترم هم همه عشقی كه توی وجودم هست رو بهش می**دم... با وجود این*كه همسرم فكر می*كنه من دیوونه*ام دلم می*خواد با دخترم رفیق و صمیمی باشم. پدر و مادر من بهترین دوستان من بودن، به همین ترتیب منم می*خوام صمیمی*ترین دوست بچه*هام باشم... من به گوری احترام می*ذارم برای این*كه اون یه زنه و مادر بچه*هام. دوستش دارم چون خیلی صادقه و تكمیل*كننده منه. اون بهم یاد داد چه*طور توی زندگیم سیاست داشته باشم! اون همیشه بهم می*گه كه خیلی چیزهایی رو می*گم كه نباید بگم، اون ثابت*ترین و محكم*ترین عامل توی زندگی منه و به خاطر موقعیت و یافته*هام نیست كه اون به من احترام می*ذاره یا دوستم داره، اون منو دوست داره به خاطر این*كه من می*خندونمش! نمی*دونم... من اونو می*خندونم؟...






فيلمو گرافي:


-ديوانا : ريشي كاپور ، شاهرخ خان ، ديويا بهاراتي. 1992

-چماتكار : شاهرخ خان ، اورميلا ماتندكار ، 1992

-راجو بنگيا جنتلمن : شاهرخ خان ، جوهي چاوالا و امريتا سينگ 1992

-ديل اشناهه : شاهرخ ، جيتندرا ، ميتون ، امريتا سينگ و ديويا ، 1992

-كينگ انكل : شاهرخ خان ، جكي شروف ، نغمه و دليپ تاهيل ، 1993

-مايا ممساب : شاهرخ خان ، ديپا ساهي ، پارش راول ، 1993

-بازيگر : شاهرخ خان ، كاجول ، شيلپا شتي ، دليپ تاهيل و جاني ليور 1993

-دار : شاهرخ خان ، ساني دئول و جوهي چاوالا ، 1993

-كپي ها كپي نا : شاهرخ خان ، تيكو ، جوهي چاوالا ، كريشنا مورتي ، 1994

-انجام : شاهرخ خان ، مادهوري ديكشيت ، ديپاك تيجوري ، 1994

-كاران ارجون : شاهرخ خان ، سلمان خان، كاجول ، مامتا و راكي گلزار ، 1995

-زمانا ديوانا : شاهرخ خان ، راوينا تاندون ، امريش پوري ، جيتندرا 1995

-گودو : شاهرخ خان ، مانيشا كويرلا ، 1995

-او دارلينگ يه هاي اينديا : شاهرخ خان ، جفري ، ديپا ساهي و انو پام كر 1995

-دلواله دلهينا ليجانگه : شاهرخ خان ، كاجول ، فريده جلال ، امريش پوري 1995

-رام جانه : شاهرخ خان ، جوهي چاوالا ،* ويوك موشران ، 1995

-تريمورتي : شاهرخ خان ، جكي شروف ، موهان ، انيل كاپور 1995

-انگليش بابو دسي مم: شاهرخ خان ، سونالي بندره ، راجش واري 1996

-ارمي ( حظور افتخاري ) : سري ديوي ، مونيش بهل ، 1996

-چاهت : شاهرخ خان ، پوجا باهات ، انو پامكر ، راميا ، 1996

-دشمن دنيا كه ( حظور افتخاري ) : جيتندرا ، سومالاته ، محمود ليلا 1996

-كويلا : شاهرخ خان ، مادهوري ، امريش پوري ، مونيش بهل ، رانجيت ، جاني ليور 1997

-يس باس : شاهرخ خان ، جوهي چاوالا ، گلشن ، اديتا پنچولي ، 1997

-پرديس : شاهرخ خان ، ماهيما چودري ، امريش پوري ، 1997

-دل تو پاگل هه: شاهرخ خان ، مادهوري ، كاريشما كاپور ، اكشي كمار ، فريده جلال ، 1997

-دوپليكت : شاهرخ خان ، سونالي ، جوهي چاوالا ، فريده جلال ، مونيش بهل ، كاجول
( حظور افتخاري) ، 1998

-دل سه : شاهرخ خان ، پريتي ، مانيشا كويرلا ، 1998

-كوچ كوچ هوتاهه : شاهرخ خان ، كاجول ، راني ، سلمان خان ، فريده جلال ، جاني ليور 1998

-بادشاه : شاهرخ خان ، تونكيل خانا ، امريش پوري ، راكي گلزار ، 1999

-پير بي دل هه هندوستاني : شاهرخ خان ، جوهي چاوالا ، جاني ليور ، دليپ تاهيل ، شاكتي كاپور پارش راول ، 2000

-گجا گميني ( حظور افتخاري ) : مادوري ، شبانا ازمي ، ناصرالدين شاه ، 2000

-هي رام ( حظور افتخاري ) : راني موكرجي ، هيما ماليني ، كمال حسن ، ام پوري ، 2000

-جوش : شاهرخ خان ، ايشواريا ، چاندرا چورسينك ، شاراد كاپور ،2000

-محبتين : شاهرخ خان ، ايشواريا ، اميتا ، ادي چوپرا ، شاميتا شيتي ، پريتي جانكياني ، جيمي شرگيل ، كيم شرما ، جوگال هانسارج ، 2000

-وان تو كافور : شاهرخ خان ، جوهي چاوالا ، جكي شروف ، 2001

-اشوكا : شاهرخ خان ، كارينا كاپور ، اجيت كمار ، راهول ديو ، سورج بالاجي ،2001

-كپي خوشي كپي غم : شاهرخ خان ، كاجول ، اميتا ، جايا باچان ، كارينا كاپور ، هرتيك روشن
فريده جلال ، جاني ليور ، 2001

-هم توم هاري هه صنم : شاهرخ خان ، مادهوري ، سلمان ، ايشواريا ، 2002

-ديوداس : شاهرخ خان ، ايشواريا ، مادهوري ، كرن كر ، جكي شروف ، 2002

-هر دل جو پيار كرگا: (حظور افتخاري ) سلمان خان ، راني ، پريتي ، 2002

-شاكتي : ( حظور افتخاري ) : كاريشما ، سانجي كاپور ، ننه پاتكار ، 2002

-ساتيا: (حظور افتخاري ) راني ، ويوك اوبري ، 2002

-چلته چلته : شاهرخ خان ، راني ،* ساتيش شاه ، جاني ليور ، 2003

-كال هو ناهو : شاهرخ خان ، پريتي ، سيف علي خان ، سونالي بندره ، جايا باچان ، 2003

-يه لمحه جدايي كه : شاهرخ خان ، راوينا و مونيش بهل ، 2004

-مه هونا : شاهرخ خان ، سوشميتا سن ، زايد خان ، سونيل شتي ،* امريتا رائو ، 2004

-وير و زارا : شاهرخ خان ، پريتي زينتا ، راني موكرجي ، اميتا باچان ، هيما ماليني ، كرن كر ، 2004

-سوداس : شاهرخ خان ، گاياتري جوشي ، راجش ويوك ، كيشوري بلال ، 2004

-كوچ ميتا هوجاهه ( حظور افتخاري ) : ارشد ورسي ، ماهيما چودري 2005

-كال ( حظور افتخاري ) : اجي ديوگان ، جان ابراهام ، ويوك اوبري ، لاراداتا ، ايشا دئول ، 2005

-سيل سيلي ( حظور افتخاري ) : تابو ، بوميكا چاوالا ، اشميت پاتال ، ريا سن ، جيمي شرگيل ، كي كي ، سلينا جتلي ، 2005

-پاهلي : شاهرخ خان ، اميتا ، راني موكرجي ، جوهي چاوالا ، سونيل شتي ، 2005

-الاگ ( حظور افتخاري ) : اكشي كاپور ، وينود خانا ، ديا ميرزا ، 2006

-كپي الوداع الناكهنا : شاهرخ خان ، اميتا ، ابيشك ، راني ، پريتي ، جان ابراهام ، كرن كر ، 2006

-دون : شاهرخ خان ، پريانكا چوپرا ، كارينا كاپور ، ارجون رامپال ، ايشا كپي كار و ارجون رامپال ، 2006

-ام شانتي ام : شاهرخ خان ، ديپيكا ، 2007


فيلم هايي كه برايشان جايزه بهترين بازيگر را دريافت كرده است :

ديوانا ، دلواله دلهينا ليجانگه ، انجام ، بازيگر ، دل تو پاگل هه ، كوچ كوچ هوتاهه ،

محبتين ، كپي خوشي كپي غم ، ديوداس ، كال هوناهو ، وير و زارا ، سوداس


بهترين نقش از نگاه منتقدين : نقش وي در فيلم محبتين .


بهترين نقش از نگاه خودش : نقش او در كوچ كوچ هوتاهه



ارزشمندترين جايزه : جايزه بهترين بازيگر براي فيلم ( بازيگر )



سخت ترين نقش او از نگاه كارشناسان : نقش او در پرديس



بهترين دوران بازيگري : دهه 90



پرفروشترين فيلم : دلواله دلهينا ليجانگه



كم فروشترين فيلمش : Oh Darling Yeh Hai Indi به عنوان دومين فيلم بد سال 1995 انتخاب شد.



پر خرج ترين فيلمش : كوچ كوچ هوتاهه و ديوداس







منابع :irannaz
ویکی پدیا