کارگردانان :
Phil Lord, Christopher Miller
نویسندگان : Michael Bacall, Oren Uziel
بازیگران : Channing Tatum, Jonah Hill, Ice Cube
خلاصه داستان :
اشمیت و جِنکو دو پلیس مخفی و دوست هستند که به اداره مرکزی جدید و نزد سروان دیکسون در خیابان جامپ شماره ۲۲ فرستاده می شوند. ماموریت آنها این است که به دانشگاه بروند و دلّالان مواد مخدّری که مسئول مرگ یک زن جوان هستند را دستگیر نمایند...




لحظاتی در «خیابان جامپ شماره ۲۲» وجود دارد که آن را تا مرز فوق العاده عالی بودن پیش می برد، اما متاسفانه شمار این لحظات در مقابل بخش هایی که به دلایل گوناگون خوب از آب در نیامده اند بسیار ناچیز است. روی هم رفته این فیلم به اندازه کافی نکات مثبتی دارد که بشود دیدنش را توصیه کرد. اگر مقداری از زمان زیادش چشم بپوشیم و سعی کنیم تمرکزمان را از روی المانهای اکشن این فیلم که برچسب "کمدی-اکشن" را بر روی خود می بیند برداریم، شاید «خیابان جامپ شماره ۲۲» را بتوان شایسته عنوان یکی از به یادماندنی ترین کمدی های ۲۰۱۴ دانست. این کار که محصول مشترک کارگردانی فیل لرد و کریستوفر میلر است را می توان - کما این که هست - دومین کار خوب آنها (پس از «فیلم لگو/The Lego Movie») در امسال دانست.


یکی از نکات قوت «خیابان جامپ شماره ۲۲» شیوه برخورد آن با مرسومات و قواعد سینمایی است. این فیلم خود اعتراف می کند که دنباله ها عموما در سطح پایین تری نسبت به قسمت قبلی خود قرار می گیرند، بعلاوه مفهوم "اولین ملاقات تصادفی عاشقانه" را به سخره می گیرد و "رفیق بازی" را تا مرز قلمرو روابط عاشقانه پیش می برد. تمام ایده فیلم این است که دو بازیگر ۳۱ ساله و ۳۴ ساله تبدیل می شوند به دو دانش آموزی که به تازگی از دبیرستان فارغ التحصیل شده اند و فیلمنامه تا آخرین قطره ای که جا دارد، از این ایده استفاده می کند. شوخی های فیلم مانند خیلی دیگر از کمدی های پر هزینه بگیر نگیر دارد. با این حال لحظاتی در فیلم هست که به همان اندازه که دلتان را از خنده به درد می آورند عجیب و غریب و نامانوس هستند. برای مثال دعوای بین جونا هیل و جیلیان بِل را در نظر بگیرید، که بیشتر جنبه تمایلات جنسی دارد. در ادامه آیس کیوب روی کار می آید که هیچ جای دیگری مثل اینجا عالی بکار گرفته نشده بود. بهترین صحنه ی «خیابان جامپ شماره ۲۲» جایی است که با یک کات به نمای نزدیکی از واکنش آیس کیوب می رود. این صحنه بی نظیر است.


فیلم درست از جایی آغاز می شود که قسمت قبلش یعنی «خیابان جامپ شماره ۲۱» - که بجای اقتباس در واقع یک شوخی با مجموعه تلویزیونی با همین نام است – تمام شده بود. اشمیت (با بازی جونا هیل) و جِنکو (با بازی چنینگ تیتوم) دو پلیس مخفی و دوست هستند که به اداره مرکزی جدید و نزد سروان دیکسون (با بازی آیس کیوب) در خیابان جامپ شماره ۲۲ فرستاده می شوند. ماموریتی که آنها موظف به انجامش می شوند به این ترتیب است که باید به دانشگاه بروند و دلّالان مواد مخدّری که مسئول مرگ یک زن جوان هستند را دستگیر نمایند. اما وقتی پایشان به دانشگاه می رسد، اشمیت با یکی از دختران جذاب دانشگاه (با بازی امبر استیونز) دوست می شود و جنکو علایقش را بیشتر در فوتبال بازی کردن و خوش گذرانی با دوست صمیمی جدیدش زوک (با بازی وایِت راسل) می بیند و به این ترتیب کم کم تمرکزشان از روی هدف اولیه ای که به دانشگاه آمده بودند برداشته می شود.


«خیابان جامپ شماره ۲۲» از این رنج می برد که کمی بیش از حد بر شیوه روایتی تکیه دارد که آنچنان هم جالب نیست. در طول حدود دو ساعت زمان فیلم، این احساس دست می دهد که فیلم و به خصوص نیم ساعت پایانی بیش از حد کشیده و طولانی شده است. سکانس های اکشن فیلم، که بیشتر به صورت ادا و اطوار ساخته شده اند، عموما جزو زواید فیلم به حساب می آیند. در اوایل داستان صحنه ای وجود دارد که اشمیت و جنکو بالای سقف یک کامیون در حال حرکت رفته اند. گرچه هدف از آوردن این صحنه به نوعی دست انداختن بدلکاری هایی به سبک فیلمهای «سریع و خشمگین» بوده است، اما این صحنه (و چندین و چند صحنه مشابه دیگر) آنچنان که باید و شاید هوشمندانه نیست و عملکرد جالبی ندارد.


«خیابان جامپ شماره ۲۲» زیر همه هجویات و تله گذاری های خودآگاهانه اش، در وهله اول فیلمی در مورد رفاقت و رفیق بازی است، درست همانطور که قسمت پیشینش بود. جونا هیل و چنینگ تیتوم چنان دوباره در نقشهایشان فرو می روند که انگار از آن موقع چیزی نگذشته است. ایفای نقششان در اینجا نسبت به «خیابان جامپ شماره ۲۱» روانتر است، شاید به این خاطر که این دو در فاصله بین دو فیلم با هم بیشتر آشنا شده اند و احساس راحتی بیشتری می کنند. آیس کیوب که نقش "فرمانده سیاه پوست عصبانی" را به دلچسبی هرچه تمامتر بازی می کند، در تک تک صحنه*هایی که حضور دارد تمام توجه ها را به خود جلب می کند. لرد و میلر به زیرکی دقیقا همان زمانی که باید را در اختیار کیوب قرار داده اند. تازه واردان این قسمت یعنی امبر استیونز، وایِت راسل و پیتر استرمر (در نقش ... اوم ... آدم بد گنده هه) چندان شگفتی ساز نیستند، اما در فیلمی از این دست آنچنان جای تعجب هم نیست.
سکانس تیتراژ پایانی ارزش این را دارد که منتظرش بمانید. در کنار گوشه و کنایه زدنهای واضحش به تبلیغات و بازاریابی و ...، تقریبا هر اشتباهی که هالیوود تا بحال در مورد دنباله ها مرتکب شده است را به سخره می گیرد. آنطور که از اینجا به نظر می رسد «خیابان جامپ شماره ۲۳» تازه اول کار این مجموعه در ادامه است.«خیابان جامپ شماره ۲۲» از همان سنخ قسمت اولش است. هر دو فیلم لحن مشابهی دارند و نقاط قوت و ضعف یکسان. لرد و میلر به نظر می رسد با این پیشفرض که "اگر خراب نیست پس دست نزن" کار می کنند. از آنجایی که «خیابان استریت شماره ۲۱» به موفقیت خفیفی در گیشه دست یافت، تغییر دادن روش در این مقطع شاید کمی بی احتیاطی می بود. در نتیجه دعوت کردن یا نکردن افرادی که محصول ۲۰۱۲ را دیده بودند به تماشای این قسمت کار سختی نیست. «خیابان جامپ شماره ۲۲» کار شاخص و متفاوتی نسبت به قسمت قبل انجام نمی دهد، بنابراین نه به شمار طرفدارانش اضافه خواهد شد، نه از آن کم.

منتقد: جیمز براردینلی
مترجم: سید مجتبی حسینی
منبع:سایت نقد فارسی