کارگردان :
Seth MacFarlane
نویسندگان : Seth MacFarlane, Alec Sulkin
بازیگران : Seth MacFarlane, Charlize Theron, Liam Neeson

خلاصه داستان :
بعد از اینکه آلبرت ترسو از یک دوئل فرار می کند، نامزدش او را رها می کند. پس از نجات زندگی یک زن مرموز و زیبا ...





موفقیت های تصادفی بدون خلاقیت اغلب راه به خلق فاجعه می برند. پس از موفقیت «تد/Ted» در گیشه که باعث شد ست مک فارلن خود را در انجام هر کاری آزاد ببیند، نشان داد که وقتی کسی نباشد گرایشات افراطی اش را تعدیل نماید، به او بگوید شاید حضورش به عنوان نقش اصلی یک اشتباه باشد، که به او هشدار دهد که کمدی های با طراوت و با نشاط نباید نزدیک به دو ساعت به طول بیانجامند، موجبات شکستش را فراهم می آورد. همانند ضعیف ترین کارهای کمدی کمپانی "هپی مدیسون پروداکشنز"، اشتباهاتی که در تولید «یک میلیون راه برای مردن در غرب» رخ داد، باعث می شود این فیلم بیشتر شبیه به یک محصول جانبی باشد که در آن به یک پسر بچه اجازه داده باشند هرکاری که دلش می خواهد انجام دهد، چون کار قبلی اش موفق بوده است. ناکامی «یک میلیون راه برای مردن در غرب» در تک تک سطوحش به قدری است که این فیلم را تا حد خوبی در زمره ی "فیلم هایی که از بس بد هستند باید دید" قرار می دهد. صحنه ها و جوکهای موجود در فیلم آنچنان به خاکهای بیابان مانیومنت ولی (در ایالت یوتا) مالیده شده اند که هیچکس حتی یک نفر از افرادی که در پیش نمایش فیلم با من همراه بودند نخندیدند. این امر این سؤال را به ذهن متبادر می کند که چگونه آنها توانستند چنین چیزی را راهی مراحل تدوین و پس از تولید کنند؟ مثل اغلب موارد که هنگام تماشای کمدی های ضعیف از خود سوال می کنیم، آیا آنها واقعا فکر می کنند چنین چیزهایی خنده دار است؟


در اولین تصمیم اشتباه از سلسله اشتباهات، مک فارلنِ بی نمک در نقش آلبرت استارک حضور دارد. مک فارلن گرچه نویسنده ی با استعدادی به خصوص در سریال «مرد خانواده/Family Guy» است، اما برای بازی در نقش اصلی به هیچ وجه جذاب نیست. آلبرت استارک چوپانی است که در دوران خطرناک سال ۱۸۸۲ در آریزونا زندگی می کند. همانطور که مک فارلن مکررا اشاره می کند دنیای استارک دنیایی مرگبار است. وبا، گرگ ها، هفتیرکشان، بوفالوهای وحشی، فلشهای عکّاسی قابل انفجار؛ همیشه چیزی هست تا شما را در غرب وحشی به کام مرگ بکشد.


شخصیت آلبرت طوری نوشته شده که انگار مانند یک مسافر زمان از همه چیزی که دور و برش اتفاق می افتد خبر دارد. او فردی گوشه گیر و تنهاست، مخصوصا از وقتی که دختر مورد علاقه ی چشم درشتش لوئیز (با بازی آماندا سایفرد) او را ترک کرده و با یک قلدرِ سبیل پرپشت به نام فوی (با بازی نِیل پاتریک هریس که یک ابرو بالا انداختنش به سر تا پای مونولوگی از مک فارلن می ارزد و توجه ها را از او می دزدد) رابطه پیدا کرده است.


زندگی آلبرت با ورود آنا به شهر تغییر می کند. شارلیز ترون در نقش آنا حضور دارد، اما این فیلم لایق حضور بازیگری جذاب چون ترون نیست. آنا چیزی در آلبرت می بیند، او را تشویق می کند تا بزرگی نهفته در اعماق وجود خود را کشف کند، حتی اگر خود مک فارلن هم چنین چیزی را در شخصیت آلبرت نگنجانده باشد. بله، «یک میلیون راه برای مردن در غرب» در مورد مردی است که دختری او را دور می زند تا دختر زیبایی چون ترون از آسمان جلوی چکمه های کابویی اش سبز شود. این فیلم نشان می دهد آلبرت چقدر بزرگ است، اما مک فارلن یادش رفته او را دوست داشتنی نشان دهد. من حقیقتا لوئیز و فوی را به آلبرت و آنا ترجیح میدهم. حتی ادوارد (با بازی جیووانی ریبیسی) و نامزد روسپی اش (با بازی سارا سیلورمن) که برنامه فشرده ی کاری روزانه دارد را به آنها ترجیح میدهم. در هر حال اگر شوخی های بی مزه این فیلم برایتان خنده دار است خبر خوبی است، چون از این دست شوخی ها در فیلم فراوان است.


آنا یک راز دارد: او در واقع همسر کلینت لِدروود بدنام (با بازی لیام نیسون) است. مرد سیاهپوشی که به سوی شهرمی تازد تا ... میدانید، من نظری ندارم! مک فارلن حتی این زحمت را هم به خود نداده است تا ژانر وسترن را به درستی بررسی کند و با شیوه روایی آن ذره ای آشنا شود. جوک های مسخره اش بیش از حد است. منظورم را اشتباه برداشت نکنید. من با زیاده روی کردن به خصوص برای افزودن چاشنی کمدی هیچ مشکلی ندارم، اما میان کمی دستپاچگی درآوردن و این تصور که صرف گفتن کلمه "پیف" ذاتا خنده دار است تفاوت وجود دارد. و از همه بدتر اینکه مک فارلن قبل از تعریف هر جوکی با حرکاتش می فهماند که می خواهد جوک تعریف کند. او از آن آدمهایی است که آنقدر دوست دارند سریع به آخر جوک برسند که یادشان می رود برای آن زمینه سازی کنند. خانواده ای در مراسم جشن محلی که لبخند زدن یادشان رفته ذره ای خنده دار هستند، البته اگر از ۱۰ دقیقه پیش مرتّبا در حال تکرار شدن نبود به مراتب خنده دارتر می شد. ذره ای هم دکترهای قلاّبی و تمامی چیزهای میان ریبیسی و سیلورمن از اولین صحنه به بعد به همین ترتیب. همه این ذره ذره های کم ارزش تنها چیزهای خنده دار فیلم را تشکیل می دهند، چون تکراری نیستند یا زیر آنها با خودکار خط کشیده نشده، با ماژیک هایلایت نشده اند و مثل یک تابلوی نئونی از شما خندیدن گدایی نمی کنند.


این که مک فارلن سبک فیلمسازی توجه صرف به یک چیز را به فیلمش آورده به هیچ دردی نمی خورد. شاید آنقدر سرگرم بازی بوده است که توجهی به اینکه «یک میلیون راه برای مردن در غرب» شبیه به یک برنامه تلویزیونی شده نداشته است. لحظه هایی در فیلم بود که دیگر متقاعد شده بودم مک فارلن عمدا فیلم را طوری ساخته که شبیه یک وسترن قدیمی شود و لحظه هایی که به نظرم از سرش باز کرده بود. نیازی نیست ظاهر جالبی داشته باشد، درست است؟ مادامی که مردم از تکیه کلامهای طنز ما در کلام روزمره استفاده می کنند، دیگر از سایر چیزها باید چشم پوشید، درست است؟ آن جوک را شنیده اید که موفقیت فیلم اول یک نویسنده/کارگردان آنچنان کورش کرده بود که نمی دید مردم چه چیز از آن فیلم را دوست داشته بودند؟ آنقدرها هم جوک خنده داری نیست.

منتقد: برایان تالریکو
مترجم: دانیال دهقانی
منبع:سایت نقد فارسی